Dziś na blogu Cannactiva mamy dla Ciebie historię do opowiadania przy ognisku w te zimne dni, z nadzieją, że umili Ci czas. Mamy nadzieję, że Ci się spodoba!
Mnisi, którzy potrafili chodzić po wodzie
Dawno, dawno temu młody człowiek postanowił wstąpić do klasztoru w poszukiwaniu spokoju i wiedzy. Pomyślał, że po jakimś czasie ciszy i medytacji jego troski i problemy znikną.
Pierwszego dnia chłopak usiadł nad jeziorem ze wszystkimi swoimi nadziejami i marzeniami. Gdy medytował i patrzył, jak spokojna woda faluje przed nim, dostrzegł w oddali coś niezwykłego: dwóch mnichów szło po niej!
Młodzieniec nie mógł uwierzyć w to, co widzi; to musiała być iluzja. Dwaj mnisi sunęli po wodzie w imponującym pokazie siły umysłu.
Od tamtej pory każdego ranka, gdy tylko świt przebijał się przez ciemności nocy, chłopak wychodził patrzeć, jak mnisi przemierzają jezioro, idąc cicho i z wdziękiem po jego wodach, by napełnić dzbany przy źródle na drugim brzegu.
Chciał ich zapytać, jak to robią, ale wiedział, że nie powinien przerywać ich medytacji ani przeszkadzać im w duchowej podróży. Dlatego każdego ranka, gdy mijali go w drodze powrotnej po nabraniu wody dla klasztoru, po prostu kłaniał się na znak głębokiego podziwu.
Młody uczeń niecierpliwie czekał na swój moment, by się sprawdzić: może pewnego dnia, już wkrótce, on też będzie mógł chodzić po wodzie.
I tak pewnego ranka chłopak postanowił postawić pierwsze kroki na wodzie. Jednak w tej pierwszej próbie poniósł porażkę, tak samo jak we wszystkich kolejnych.
Każdego ranka uczeń trwał w swoim celu z odnowioną determinacją, ale zawsze kończył z przemoczonym ubraniem. Był to widok, do którego wszyscy jego towarzysze przyzwyczaili się w ostatnich tygodniach.
Mnisi obserwowali młodzieńca, gdy próbował do nich dotrzeć, dzień po dniu. Nigdy nie mówili ani słowa, ale ich oczy były pełne współczucia i zrozumienia.
Pewnego dnia młodszy mnich zwrócił się do starszego towarzysza i zapytał: „Czy wytłumaczymy mu, gdzie są kamienie, po których można przejść przez jezioro?”. Starszy mnich uśmiechnął się, ale pokręcił głową.
Morał
Mimo że ludzie mają intuicję, instynkt i inteligencję wykraczającą poza logiczne rozumowanie, w wielu przypadkach lęk i dążenie do celów za wszelką cenę, bez uwzględnienia naturalnego procesu uczenia się, uniemożliwiają nam dostrzeżenie logicznej drogi.
Opowieść zachęca nas, by iść bez osądzania, w relaksie i dobrostanie.
Odmowa starszego mnicha, by wyjawić uczniowi prawdę, być może skłania do zastanowienia się nad poprawianiem (lub radzeniem) innym na ich drodze. Być może chce nam powiedzieć, że błędy są niezbędną częścią nauki.
Oczywiście istnieją też inne interpretacje: że powinieneś iść własną drogą; że zbytnie przyglądanie się innym powoduje stratę czasu; że to, co wydaje się niewiarygodne, może być w rzeczywistości czymś bardzo prostym; albo że historia jest po prostu przypomnieniem o sile umysłu, który potrafi nas oszukiwać, a rzeczywistość różni się od naszego postrzegania.
Nie znam prawdziwego pochodzenia tej opowieści, wydaje mi się, że ktoś opowiedział mi ją wiele lat temu, a ja też lubię ją od czasu do czasu opowiadać. Mam nadzieję, że wywołała uśmiech na Twojej twarzy!
Historie do opowiadania przy ognisku
Jest zima, jest zimno, to czas, by szukać ciepła ognia i dzielić się historiami przy świetle ogniska lub świecy z bliskimi.
Opowiadanie i słuchanie historii towarzyszy ludzkości od jej początków. Te opowieści nie tylko przekazują doświadczenia i wspomnienia, ale też mają moc inspirowania, bawienia, wywoływania marzeń i pozostawiania śladu. A za każdą historią może kryć się wiele interpretacji, nauk czy morałów.
Innym razem opowieści przemieniały zwyczajne elementy w niezwykłe historie. Opowiedzieliśmy o tym w tegorocznych życzeniach zimowych, odsłaniając sekret Feniksa, ale inny przykład mamy też w Trzech Królach, którzy są, według wszelkiego prawdopodobieństwa, odniesieniem do trzech jasnych gwiazd konstelacji Pasa Oriona.
Czy zwróciłeś uwagę, że istnieją dziesiątki kolęd, czyli świątecznych piosenek, we wszystkich językach, ale bardzo mało piosenek o lecie czy wiośnie? Naszym zdaniem wynika to z tego, że zimą długie noce zachęcają nas do wymyślania, wyobrażania, śpiewania, a przede wszystkim do opowiadania historii.
Magia opowiadanych historii jest dziś równie urzekająca jak na początku, gdy ludzie siadali wokół ogniska, by się ogrzać, wymieniając krótkie anegdoty jakby od niechcenia, otuleni siłą i ciepłem ognia.
Życzymy Ci, abyś tej zimy cieszył się wieloma chwilami przyjemnych i inspirujących historii. Ciepły uścisk i do następnego razu, Cannactivisto!
