De geschiedenis van de Club des Hashischins. De hasjclub van Parijs
In de jaren 1840 waagde een selecte groep prominente Franse schrijvers en kunstenaars in Parijs, onder wie Théophile Gautier, Charles Baudelaire, Eugène Delacroix, Alexandre Dumas en Victor Hugo, zich aan experimenten met hasj, geïnspireerd door verslagen van Franse soldaten in Noord-Afrika en de verhalen van Duizend-en-een-nacht.
Gefascineerd door de mystieke ervaringen en de mogelijkheid om de werkelijkheid te overstijgen door hasj te gebruiken, richtten ze de Club des Hashischins op. Deze artistieke elite hield maandelijkse sessies en legde haar belevenissen, zowel positieve als kritische, vast in diverse artikelen en boeken. Dit is een waargebeurd verhaal.
Geschiedenis van de hasjclub: een ontmoeting van rusteloze zielen
Het was een koude decemberavond in Parijs toen ik, na een brief met een mysterieuze ondertoon te hebben ontvangen, besloot naar een adres te gaan dat ik niet kende. De nieuwsgierigheid greep me bij elke stap die ik zette in de richting van het Île Saint-Louis, een van de twee natuurlijke eilanden in het hart van de stad, midden in de Seine, waar de tijd stil leek te staan.
Bij aankomst rees een oud herenhuis, het Hôtel Pimodan, majestueus voor mijn ogen op, als een herinnering aan het verleden die standhield tegen het geweld van het heden. Dit was de geheime plek van de beroemde Club des Hashischins van Parijs.
Eenmaal binnen werd ik meteen omhuld door een sfeer vol mysterie en opwinding. Daar zaten, in een kring en verdiept in levendige gesprekken, de literaire en artistieke genieën van die tijd: Victor Hugo, Alexandre Dumas, Charles Baudelaire, Eugène Delacroix, Gustave Flaubert, Théophile Gautier, Honoré de Balzac, Gérard de Nerval en anderen wier werken de nachtkastjes van veel lezers hadden gesierd.
De leden van de club deelden een gemeenschappelijke passie: het verkennen van geest en ziel via ervaringen die door hasj werden opgewekt.
In die tijd was hasj, dankzij de expedities van Napoleon naar Egypte eind 18e en begin 19e eeuw en de Franse verovering van Algerije tussen 1830 en 1847, populair aan het worden in Europa, vooral in literaire, artistieke en wetenschappelijke kringen.
Met de voorzichtigheid en het respect die elke stof verdient die de waarneming verandert, kregen we een kleine hoeveelheid dawamesc voorgezet, een eetbare groenige pasta van cannabishars gemengd met vet, honing en pistachenoten, traditioneel uit Algerije. De smaak was bitter maar zoet, en al snel begon die lekkernij haar magie op onze geest uit te oefenen.
De muren van het Hôtel de Lauzun begonnen te trillen van wisselende kleuren en vormen, terwijl de gesprekken steeds diepgaander en filosofischer werden. De grenzen tussen werkelijkheid en fantasie vervaagden, en iedereen deelde zijn diepste dromen, angsten en verlangens.
Te midden van die euforie herinnerde ik me de woorden van Dr. Jacques-Joseph Moreau, die na het bestuderen van de effecten van hasj tijdens zijn reizen door Egypte, Syrië en Klein-Azië concludeerde dat deze stof een venster bood op de droom, de hallucinatie en het delirium.
Maar ondanks de wonderlijke ervaringen wees de club ook op het belang van een heldere geest. Zoals Gautier zei: “de ware schrijver heeft alleen zijn natuurlijke dromen nodig”.
De nalatenschap van de Club des Hashischins
Na verloop van tijd werd de hasjclub opgeheven, maar zijn nalatenschap leeft voort. Het gaat niet zozeer om de stof zelf, maar om de voortdurende zoektocht van de mens om zichzelf te begrijpen, contact te maken met anderen en de grenzen van de alledaagse werkelijkheid te overstijgen.
Vandaag is een goed moment om terug te denken aan de geest van die privéclub in Parijs van halverwege de 19e eeuw: nieuwsgierigheid, respect, verbondenheid met mensen en met jezelf, en ontdekken door te experimenteren.
In een sfeer vol mysterie en creativiteit probeerden deze visionairs de conventionele grenzen van de waarneming te overschrijden en af te dalen in onbekende diepten van de geest. Geïnspireerd door het exotisme van de Oriënt en het verlangen om de menselijke natuur vanuit een veranderd perspectief te begrijpen, werd de Club des Hashischins een symbool van het intellectuele verlangen om grenzen te doorbreken, niet alleen in kunst en literatuur, maar ook in het begrip van het zelf en van de wereld om ons heen.
De sessies en experimenten met hasj van de Club des Hashischins lieten hun sporen na in het werk van de leden. Théophile Gautier beschreef zijn belevenis in “Le Club des Hachichins” (1846). Charles Baudelaire verkende in “Les Paradis Artificiels” de wereld van drugs en belichtte zowel de gevaren als de sensaties ervan. Dr. Jacques-Joseph Moreau voerde op zijn beurt in 1845 een van de eerste wetenschappelijke analyses van hasj uit in “Du hachisch et de l'aliénation mentale”.
Gaetano Previati schilderde The Hashish Smokers in 1887, een levendige en kleurrijke voorstelling van mensen die opgaan in het roken van hasj, met een kleurenpalet en een stijl die de etherische, dromerige sfeer vangen die met het effect van de drug wordt geassocieerd. Hoewel het niet rechtstreeks met de club te maken heeft, is het een voorbeeld van hoe het thema van hasjgebruik en veranderde waarneming in de 19e eeuw de verbeelding van Europese kunstenaars en schrijvers prikkelde.
Dit schilderij weerspiegelt de interesse en fascinatie van die tijd voor exotische en mystieke thema's, en past in de trend van die periode om het oosterse en het onbekende in de kunst te verkennen en te verbeelden.
De interesse om de effecten van hasj te verkennen en te beschrijven was in de 19e eeuw een grensoverschrijdend fenomeen, en getuigde van de nieuwsgierigheid van veel kunstenaars om de grenzen van de geest en het bewustzijn te verkennen. Aan de andere kant van de oceaan publiceerde Fitz Hugh Ludlow een paar jaar later, in 1857, “The Hasheesh Eater”, waarin hij ook zijn ervaringen na het gebruik ervan beschrijft.
Laat je inspireren
De volgende keer dat je met vrienden samenkomt, om samen te ontspannen of gewoon om te kletsen, denk dan aan de geest van de Club des Hashischins. Duik in de diepten van je geest, luister met je hart en laat je verwonderen door het moment.
Want, zoals Baudelaire zei: “Je moet altijd dronken zijn. Van wijn, van poëzie of van deugd, zoals je wilt. Maar bedwelm je.” En als die roes uit een goed gesprek komt, des te beter. We hopen dat dit verhaal je heeft geïnspireerd. Tot snel, Cannactivist!
